شنبه 8 آذر 1399

بنیاد ملی نخبگان

بنیاد نخبگان استانها

بنیاد نخبگان استانها

پیوندها

حرکت فارغ‌التحصیلان به سمت صنعت و یا خوداشتغالی یک الزام انکارناشدنی است

مصطفی سهراب‌پور گفت: در دنیای امروز به دلیل گسترگی و چندشاخه‌ای بودن، نمی‌توان با نگاه تک‌بُعدی به نقطه مطلوب رسید. حضور چند تخصص متفاوت و البته مرتبط در یک گروه، امری الزامی است.

مصطفی سهراب‌پور گفت: در دنیای امروز به دلیل گسترگی و چندشاخه‌ای بودن، نمی‌توان با نگاه تک‌بُعدی به نقطه مطلوب رسید. حضور چند تخصص متفاوت و البته مرتبط در یک گروه، امری الزامی است.

مصطفی سهراب‌پور؛ برگزیده جایزه علامه طباطبایی و عضو هیأت‌علمی دانشگاه صنعتی‌شریف در گفت‌وگو با پایگاه اطلاع‌رسانی بنیاد ملی نخبگان با اشاره به اهمیت سپردن مدیریت تحولات کشور به دست نخبگان، گفت: حضور افراد کارنابلد زمینه‌ساز انحراف از مسیر اصلی است. ملاک اصلی در انتصاب افراد شایستگی است و نه رابطه. تشکیلات و سازمانی پیشرفت و رشد می‌کند که زمام و راهبری آن به نخبگان سپرده شود تا آنان گروه را به سمت نقطه مدنظر سوق دهند.

برگزیده جایزه علامه طباطبایی اظهار داشت: گام اول برای رسیدن به شایسته‌سالاری، تعریف صحیح نخبگی و نهادینه‌کردن آن در جامعه است.

عضو هیأت‌علمی دانشگاه صنعتی‌شریف تصریح کرد: نباید فضا به‌گونه‌ای باشد که هر فردی که تحصیلات عالیه دارد، نخبه خطاب شود. به عبارت دیگر نخبه فردی است که هم تحصیلات عالیه دارد، هم تجربه و هم اینکه توانسته است با استمرار فعالیت‌ها به اثرگذاری مثبتی، حداقل در جامعه تخصصی خود برسد.

سهراب‌پور اضافه کرد: وجود چنین افرادی در رأس یک تشکیلات و یا حتی پروژه‌های کلان بی‌شک زمینه‌ساز جهش رو به جلو خواهد بود البته به شرطی که بستر، امکانات و ابزار مناسب برای آنان فراهم باشد.

محقق برجسته مهندسی‌هسته‌ای در ادامه کارِگروهی را رمز موفقیت در حوزه علم و فناوری عنوان کرد و گفت: در دنیای امروز به دلیل گسترگی و چندشاخه‌ای بودن، نمی‌توان با نگاه تک‌بُعدی به نقطه مطلوب رسید. حضور چند تخصص متفاوت و البته مرتبط در یک گروه، امری الزامی است. به عنوان نمونه اگر گروهی بخواهد در موضوع فناوری هسته‌ای ورود پیدا کند علاوه بر مهندس و محقق کاربلد در رشته‌های مرتبط، به یک مدیر که بتواند رهبری و راهبری گروه را انجام دهد، نیز نیاز دارد.

برگزیده جایزه علامه طباطبایی در ادامه به موضوع اشتغال فارغ‌التحصیلان دانشگاهی اشاره کرد و اظهار داشت: بخش قابل توجهی از بروز این مشکل به سیاست‌های نادرست بازمی‌گردد. نگاه کمّی به دانشگاه و پایه‌گذاری نظام‌های ارزیابی و ارزشیابی بر اساس آمار و اعداد سبب شد هر دانشگاه و هر استادی خود را شایسته پذیرش دانشجوی دکتری بداند. از سوی دیگر تحصیلات عالیه، توقع‌آفرین است و در اغلب موارد توقعات افراد به دلیل همخوان نبودن با واقعیت‌های موجود، ارضا ناشدنی است و در چنین شرایطی مسئله اشتغال به مشکل تبدیل می‌شود.

سهراب‌پور یادآور شد: در کشورهای پیشرفته نیز همه دانش‌آموختگان چشم به استخدام دولتی ندارند. اکثر افراد در چنین کشورهایی به سمت ارتباط با صنعت، خوداشتغالی و یا کارآفرینی می‌روند و تنها درصد کمی در دانشگاه و یا مراکز علمی-تحقیقاتی استخدام می‌شوند.

وی افزود: در کشور ما تعداد مراکز تحقیقاتی به مراتب کمتر از کشورهای توسعه‌یافته است و از سوی دیگر نیز این مراکز غالباً اشباع هستند، دانشگاه و دولت نیز جایی برای پذیرش نیروی جدید ندارند بنابراین حرکت فارغ‌التحصیلان به سمت صنعت و یا خوداشتغالی یک الزام انکارناشدنی است.

عضو هیأت‌علمی دانشگاه صنعتی‌شریف عدم‌هماهنگی در سیاست‌گذاری‌ها را بزرگترین مانع برقراری ارتباط نظام‌‌مند بین صنعت و دانشگاه عنوان کرد و گفت: صنعت کشور اصالتاً وارداتی است و نمی‌خواهد از دانش‌بومی بهره‌مند شود و برای رفع مشکلات و یا ارتقاء نسبی خود چشم به واردات دوخته است. از سوی دیگر برخی از مدیران و صاحبان صنایع سود و منفعت فردی را به صلاح جامعه ترجیح می‌دهند و تنها در سودای ثروت‌افزایی خود هستند. وجود این افراد، فضای صنعت را مسموم و افق‌ دید صنعت را به امروز محدود می‌کند.

برگزیده جایزه علامه طباطبایی ادامه داد: علاوه بر مشکلات موجود در صنعت، دانش‌آموخته دانشگاه نیز علی‌رغم سطح علمی قابل‌قبول، در میدان عمل توان کافی در طراحی صنعتی و ماشین‌سازی ندارد؛ البته این نقص بیش از خود دانش‌آموخته متوجه نظام‌آموزشی است که نتوانسته است فرد را برای حضور در عرصه عملیاتی آماده کند. عدم‌توانایی عملیاتی دانشگاه، دلال‌مسلک بودن برخی از مدیران و صاحبان صنایع، فقدان برنامه‌ریزی جامع و هدفمند که همه نهادها و دستگاه‌های ذی‌ربط ملزم به اجرای آن باشند، سبب شد امروزه فاصله صنعت و دانشگاه تا این حد زیاد باشد و به تبع آن مشکلاتی مانند کاربردی‌نبودن دستاوردهای دانشگاه، بیکاری دانش‌آموختگان، وابستگی صنعت به واردات و عدم ارتقاء آن و همچنین عدم‌به‌کارگیری دانش‌فنیِ بومی به وجود بیاید.

محقق برجسته مهندسی‌هسته‌ای در پایان خاطرنشان کرد: ایران کشوری با توانامندی‌های قابل توجه است. کشوری که از لحاظ نیروی‌انسانی متخصص، هوش، استعداد، قابلیت‌های ذاتی و داشته‌های طبیعی، سرزمینی منحصربه فرد در دنیا است و می‌توان با یک برنامه‌ریزی کلان و جامع و هم‌راستا کردن فعالیت‌های پراکنده، این کشور را به قله جهان رساند.

 

تاریخ انتشار : 1395/04/30
کد : 72046
تعداد بازدید: 242

    تمامی حقوق متعلق به این سایت برای بنیاد ملی نخبگان محفوظ می باشد
آدرس: خیابان آزادی- بین خیابان نواب و رودکی- جنب کوچه طاهرنیا- پلاک 209 تلفن: 63478000 - 09601